Marie-Lou Fontaine wil graag dat er anders wordt omgegaan met de merendeels dementerende patiënten van het Parijse verzorgingstehuis waaraan zij leidinggeeft. Ze wil de Humanitude-methode invoeren, waarbij de bewoners en hun familie dieper, menselijker contact hebben met de zorgverleners. Dit streven stuit echter op weerstand bij haar medewerkers, die stellen dat er voor zoiets te weinig middelen zijn. Marie-Lou dreigt door al die weerstand in een burn-out te belanden, maar dan ontmoet ze Mari Morisaki, een Japanse kunstenares die terminale kanker heeft. De twee kunnen het meteen heel goed vinden en blijken veel gemeen te hebben in hun kijk op ziekte en dood.
Een ideaal nastreven is mooi maar ook moeilijk, want vaak blijkt de (economische) realiteit van alledag die idealen in de weg te staan. Wat dat in de praktijk betekent, laat de Japanse regisseur Ryūsuke Hamaguchi (o,m. Drive My Car) in zijn nieuwe film zien aan de hand van een intense vriendschap tussen twee vrouwen voor wie de dood een belangrijk deel van hun leven uitmaakt.